RSS Spacer
Ελληνικά Spacer - Spacer Türkçe Spacer - Spacer English
Κυπριακή Δημοκρατία

Ομιλία του Προέδρου της Βουλής με θέμα: « 41 Χρόνια Τουρκικής Κατοχής - Tο Χρέος της Ελευθερίας» - 29/11/2015

Ομιλία του Προέδρου της Βουλής με θέμα: « 41 Χρόνια Τουρκικής Κατοχής - Tο Χρέος της Ελευθερίας» - 29/11/2015

Ομιλία του Προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων κ. Γιαννάκη Λ. Ομήρου με θέμα: « 41 Χρόνια Τουρκικής Κατοχής - Tο Χρέος της Ελευθερίας» σε εκδήλωση της Περιφερειακής Ενότητας Φωκίδας της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας -Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2015 - ώρα 7.00 μ.μ - Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών

Αισθάνομαι ιδιαίτερη τιμή αλλά και ευθύνη ευρισκόμενος απόψε εδώ, με πρόσκληση της Περιφερειακής Ενότητας Φωκίδας,  για να μιλήσω για το πρόβλημα της συνεχιζόμενης τουρκικής στρατιωτικής κατοχής του 37% των εδαφών της Κυπριακής Δημοκρατίας και την προοπτική τερματισμού των δεινών του λαού μας, με μια λύση δίκαιη, λειτουργική, δημοκρατική και βιώσιμη.  Τέτοιες εκδηλώσεις, πέραν του ότι κρατούν ζωντανό το Κυπριακό μέσα στο Μητροπολιτικό Ελληνισμό, σφυρηλατούν τους ακατάλυτους δεσμούς Κύπρου - Ελλάδας και θεμελιώνουν την εθνική ομοψυχία.

Θέλω ακόμα να εκφράσω ευγνώμονες ευχαριστίες για την τιμή που μου απονέμετε για την εκπλήρωση του αυτονόητου χρέους μου σε δύσκολες ώρες στην Κύπρο και την Ελλάδα.  Η όποια προσφορά ωστόσο δεν μπορεί να θεωρείται αρκετή και άξια επαίνου, όταν πολλοί άλλοι έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία και τη δημοκρατία.

Πέρα από τα αισθήματα στα οποία αναφέρθηκα, ζητώ να μου επιτρέψετε να σας εκφράσω τη συγκίνησή μου, γιατί βρίσκομαι σήμερα στον ιερό για τον Ελληνισμό, χώρο των Δελφών. Τον «ομφαλό της γης», το πιο σημαντικό μαντείο και ένα από τα πιο σπουδαία πνευματικά θρησκευτικά κέντρα του αρχαίου ελληνικού κόσμου, τη μητρόπολη της λατρείας του θεού Απόλλωνα. Το μαγευτικό αυτό τόπο, που ήταν για αιώνες το πανελλήνιο σύμβολο ενότητας και ομοψυχίας, που φιλοξενούσε κάθε τέσσερα χρόνια τα Πύθια, τους δεύτερους σε σημασία αθλητικούς αγώνες της αρχαιότητας, την έδρα της δελφικής αμφικτυονίας. Εδώ, από όπου η Πυθία έδινε τη γνωμοδότησή της, ανάμεσα σε άλλα, και για τους τρόπους απόκρουσης των ξένων εισβολέων αλλά και για την ίδρυση νέων αποικιών και την ελληνική εξάπλωση. Εδώ, στην περιοχή όπου, περισσότερο από οπουδήποτε αλλού, αποκτούσε βαθύτερο νόημα και ευρύτερες διαστάσεις ο καίριος ορισμός του ιστορικού Ηρόδοτου: «το Ελληνικόν εόν όμαιμόν τε και ομόγλωσσον και θεών ιδρύματά τε κοινά και θυσίαι, ήθεά τε (ήθη δηλαδή) ομότροπα». Τους Δελφούς που, παρότι έχει επέλθει νομοτελειακώς η εξαφάνιση της «λαλέουσας πηγής» και του «μαντικού ύδατος», παραμένουν στους αιώνες ένα από λαμπρότερα μνημεία της κλασικής αρχαιότητας και χώρος με τεράστια συμβολική για τους απανταχού Έλληνες.

Ανάλογους συμβολισμούς αποκτά η σημερινή εκδήλωση, εάν αναλογιστούμε τους μακραίωνους δεσμούς των Δελφών και της ευρύτερης Στερεάς Ελλάδος, της πολυτραγουδισμένης Ρούμελης, με την Κύπρο. Οι μαρτυρίες για την παρουσία Κυπρίων αθλητών στους Δελφούς και στα Πύθια, επιβεβαιώνουν το χρονικό βάθος των δεσμών αυτών. Αλλά και στη νεότερη εποχή, οι δύο περιοχές συνδέθηκαν στενά σε μια αλυσίδα με πολλούς κρίκους. Το 1571, λίγες βδομάδες μετά την αιματηρή άλωση της Αμμοχώστου, που ολοκλήρωσε την τουρκική κατάκτηση της Κύπρου, η ναυμαχία της Ναυπάκτου σταμάτησε την οθωμανική επέκταση προς την Ευρώπη, σημαδεύοντας την παγκόσμια ιστορία. Στον 19ο αιώνα πολλοί Κύπριοι πολέμησαν στην ελληνική επανάσταση και στα επαναστατικά κινήματα των υπόδουλων περιοχών. Ένας από αυτούς ήταν ο Κύπριος μητροπολίτης Λοκρίδος Αγαθάγγελος, με μεγάλη προσφορά στην επανάσταση του 1821 και στις πρώτες δεκαετίες του ελληνικού κράτους. Στον ατυχή ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 χίλιοι Κύπριοι εθελοντές πολέμησαν στη Θεσσαλία και στη Στερεά Ελλάδα. Κάποιοι από αυτούς, είναι θαμμένοι, ως άγνωστοι στρατιώτες, στη Λαμία. Σαράντα χρόνια αργότερα, μετά τη γερμανική εισβολή στην Ελλάδα, την άνοιξη του 1941, εκατοντάδες Κύπριοι, εθελοντές του βρετανικού στρατού, βρήκαν καταφύγιο στα βουνά της Γκιώνας και του Παρνασσού. Τρεις από αυτούς, εκ των οποίων οι δύο μάλιστα ήταν Τουρκοκύπριοι, πήραν μέρος στην ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου, το Νοέμβριο του 1942, βοηθώντας τους άνδρες της συμμαχικής αποστολής και των ελληνικών αντιστασιακών οργανώσεων.

Στον αντίποδα βρίσκεται η ανεκτίμητη προσφορά αίματος των Ελλαδιτών αδελφών μας, που πολεμώντας στον Πενταδάκτυλο, στην Κερύνεια και στις μάχες της ΕΛΔΥΚ, έπεσαν προασπίζοντας την κυπριακή ελευθερία στην άνιση και προδομένη μάχη με τον ξένο εισβολέα, τον Ιούλιο και Αύγουστο του 1974. Ανάμεσά τους και πολλοί Στερεοελλαδίτες. Στους καταλόγους των πεσόντων και αγνοουμένων της τουρκικής διαβάζουμε με συγκίνηση ονόματα νέων από την Αταλάντη, το Δομοκό, τη Θήβα, τη Λειβαδιά, το Μαρτίνο, τη Σπερχειάδα, τη Στυλίδα, την Εύβοια...
Ας είναι αιωνία τους η μνήμη.

Κυρίες και κύριοι,

Σε ένα τόπο μικρό που βρίσκεται εγκλωβισμένος σε μια τόσο κρίσιμη γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά περιοχή, με τα συμφέροντα τρίτων να επηρεάζουν καταλυτικά τη μοίρα του, η ιστορική αναδρομή είναι επιτακτική ανάγκη, ως μέθοδος εθνικής αυτογνωσίας αλλά και άντλησης διδαγμάτων για καθορισμό της μελλοντικής πορείας. Για να μπει η Κύπρος σε ένα νέο ιστορικό κύκλο αφήνοντας οριστικά πίσω ένα επώδυνο και πολυαίμακτο παρελθόν.

«Η ιστορία της Κύπρου είναι όμηρος της γεωγραφίας της». Αυτή η ρήση που αποτελεί συνήθη κοινή αναφορά πολιτικών και ιστορικών αναλυτών που ασχολήθηκαν και ασχολούνται με την Κύπρο, είναι ίσως η πιο λακωνική αλλά και αληθής αποτύπωση της γεωπολιτικής σημασίας της Κύπρου.

Η εγγύτητα στη γη των πετρελαίων της Μέσης Ανατολής και του Καυκάσου, η εγγύτητα του δρόμου προς την Ινδία και την Άπω Ανατολή μέσω της Διώρυγας του Σουέζ και η εγγύτητα στην Τουρκία, τη Συρία, το Λίβανο, το Ισραήλ, την Αίγυπτο και την Ελλάδα, είναι μια γεωγραφική εικόνα που ομιλεί αφ’ εαυτής.

Πρόσφατα προστέθηκε ακόμα ένα στοιχείο: Η ύπαρξη κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας, ιδιαίτερα στη νότια περιοχή. Η Κύπρος διεκδίκησε και κατοχύρωσε τα συγκεκριμένα κυριαρχικά της δικαιώματα με βάση τη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας. Παρά τις έκνομες αντιδράσεις και  απειλές της Τουρκίας, η Κυπριακή Δημοκρατία προχώρησε σε διεθνείς προσφοροδοτήσεις δικαιωμάτων διερεύνησης και εκμετάλλευσης και πρόσφατα σε κήρυξη ως εμπορεύσιμων των κοιτασμάτων φυσικού αερίου. Για πρώτη φορά στη μακραίωνη ιστορία της, η γεωγραφική θέση της Κύπρου από επαχθές βάρος μπορεί να μετατραπεί σε συγκριτικό πλεονέκτημα.

Κυρίες και κύριοι,

Αποτέλεσμα εξωτερικών συνωμοσιών και αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων για το στρατηγικό έλεγχο της Κύπρου είναι η σημερινή ντε φάκτο διαίρεση με τη συνεχιζόμενη τουρκική στρατιωτική κατοχή. Το Κυπριακό, 55 χρόνια μετά τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου, παραμένει ζήτημα άρσης του αποικισμού και 41 χρόνια μετά την τουρκική εισβολή, παραμένει ζήτημα τερματισμού της στρατιωτικής κατοχής. Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι λύση πραγματική, μόνιμη και δίκαιη, δεν μπορεί να υπάρξει, αν αφήνεται η αξιοποίηση της στρατηγικής θέσης της Κύπρου στην Τουρκία και τη Βρετανία. 

Πενήντα πέντε χρόνια Κυπριακής Δημοκρατίας. Η δημιουργία της ωστόσο συνοδεύτηκε και σημαδεύτηκε από δόλιους σχεδιασμούς. Η Μεγάλη Βρετανία με την τριμερή στο Λονδίνο ενέπλεξε την Τουρκία, παρά τις πρόνοιες της Συνθήκης της Λοζάνης, με στόχο τη ματαίωση του αγώνα του κυπριακού λαού για αυτοδιάθεση. Το «ουδέποτε» του τότε Υφυπουργού Χόπκινσον τερμάτιζε κάθε προοπτική για ειρηνική ανέλιξη. Η έκρηξη υπήρξε νομοτελειακή. Ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας του 55-59 ενέπνευσε όχι μόνο τον κυπριακό λαό, αλλά και άλλους λαούς στον αντιαποικιακό τους αγώνα. Το τέλος της διαδρομής ήταν η συμφωνία Ζυρίχης-Λονδίνου που δυστυχώς νομιμοποιούσε την πολιτικο-στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας και επέβαλλε ένα μη λειτουργικό σύνταγμα. Η προσπάθεια του Μακάριου να μετατρέψει το Σύνταγμα σε λειτουργικό προσέκρουσε στην άρνηση της Τουρκίας.

Είναι παράδοξο να υπάρχει η άποψη ότι  η πρόταση των 13 σημείων δικαιολογημένα υπήρξε η αφετηρία των τραγικών γεγονότων του 1963-64. Από πότε προτάσεις οδηγούν σε έκρηξη αντί σε διάλογο; Έτσι προσφέρεται άλλοθι στην Τουρκία η οποία οργάνωσε την υπονόμευση της Κυπριακής Δημοκρατίας  που  κακώς προβάλλεται ως διακοινοτική ταραχή.  Ο τότε Γ.Γ. του ΟΗΕ, Ου Θάντ, με σαφήνεια αποδίδει την ευθύνη στις τουρκικές προθέσεις για δημιουργία πολιτικο-στρατιωτικού προγεφυρώματος στην Κύπρο. Ούτε ο αυτοεγκλωβισμός πέτυχε, δεδομένου ότι η πλειοψηφία των Τουρκοκυπρίων εξακολουθούσε να ζει ειρηνικά με τους Ελληνοκύπριους εκτός θυλάκων μέχρι την τουρκική εισβολή.

Ακολούθησε η αντεθνική τρομοκρατική δραστηριότητα της ΕΟΚΑ Β΄ με την εμπλοκή της χούντας και ολιγάριθμων ελληνόφωνων αξιωματικών που είναι αδιανόητο να ταυτίζονται με την Ελλάδα και με τον ελληνικό λαό, τον οποίο δυνάστευαν.  Δυστυχώς, η συνεργασία ή η ένοχη σιωπή πολλών στην Κύπρο διευκόλυνε τα ξένα σχέδια. Το δημοκρατικό κίνημα αντιστάθηκε σε πλήρη συμπόρευση με τον ελληνικό λαό.  Όμως τελικά βιώσαμε την τελική φάση των ξένων σχεδίων. Πραξικόπημα, απόπειρα δολοφονίας του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, εισβολή.

Η εισβολή ήταν προσχεδιασμένη.  Τα αποβατικά πλοία έτοιμα προ μακρού. Έτσι, παρά το ότι οι ολιγάριθμοι επίορκοι αξιωματικοί παραμένουν ένοχοι στη συνείδηση του Έθνους και θα ’πρεπε να αντιμετωπίσουν ακόμα πιο σκληρά τις συνέπειες της ενοχής τους, δεν θα πρέπει να προσφέρουμε άλλοθι στην εγκληματική τουρκική εισβολή ούτε να καταδικάζουμε το σύνολο των πατριωτών Ελλήνων αξιωματικών και στρατιωτών που πολέμησαν ηρωικά και έπεσαν προασπιζόμενοι τον Κυπριακό Ελληνισμό.

Πενήντα πέντε χρόνια Κυπριακής Δημοκρατίας. Χρόνια δίσεκτα με ανεκπλήρωτα οράματα και με άλυτο το Κυπριακό. Με αποτυχία επανειλημμένων μεσολαβητικών προσπαθειών και άκαρπων διακοινοτικών συνομιλιών. Το καθήκον μας σήμερα απέναντι στην ιστορία και τον πολιτισμό μας είναι η με κάθε κόπο και κάθε θυσία αποτροπή των κινδύνων που απεργάζονται στην πατρίδα μας, οι εχθροί της ελευθερίας.  Θα πρέπει να καταστήσουμε σαφές ότι δεν είμαστε διατεθειμένοι να ξεγράψουμε δικαιώματα και να ξεχάσουμε δίκαια. Κανένας εκβιασμός, καμιά απειλή, καμιά δυσκολία και καμιά πίεση δεν πρέπει να μας οδηγήσει σε λύση που δεν θα είναι λειτουργική και βιώσιμη και δεν θα αντέχει στη δοκιμασία του χρόνου.

Η Κύπρος δεν μπορεί και δεν πρέπει να παραμείνει η μόνη μοιρασμένη χώρα στην Ευρώπη, όταν η ίδια η Ευρώπη προχωρεί προς την ενοποίηση της. Δεν μπορεί η Ευρώπη να ανέχεται στο κατώφλι της την παρουσία ενός στρατού κατοχής, σε μια χώρα μέλος της Ε.Ε.

Η Κύπρος, στο δύσκολο δρόμο της, ενισχύεται γιατί νοιώθει δίπλα της την Ελλάδα και ολόκληρο το Ελληνικό Έθνος. Στρατεύεται ο Ελληνισμός στον αγώνα της Κύπρου γιατί συνειδητοποιεί πως κοινή είναι η μοίρα του Ελληνισμού και πως αν χαθεί ο αγώνας αυτός, θα σημειωθεί ένα βαθύ ρήγμα στην περίμετρο του Έθνους. Γι’  αυτό εκείνο που τώρα απαιτείται, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, είναι η εθνική ομοψυχία και η συσπείρωση όλου του Ελληνισμού για να μπορέσει να αντέξει στον αγώνα για δικαίωση.

Η Τουρκία για 41 τώρα χρόνια εξακολουθεί να τηρεί αδιάλλακτη στάση.  Για να διασφαλίσουμε ενότητα δράσης πρέπει να στηρίζουμε ως βάση λύσης το ομόφωνο ανακοινωθέν του Εθνικού Συμβουλίου του 2009 που προνοεί για λύση που πρέπει να διασφαλίζει την ενότητα του χώρου, του κράτους, της οικονομίας, των θεσμών, των βασικών ελευθεριών, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και θα απαλλάσσει από έποικους, κηδεμόνες, αναχρονιστικές εγγυήσεις και ξένη στρατιωτική παρουσία. Λύση που θα διασφαλίζει την ειρηνική συμβίωση Ε/Κ κα Τ/Κ σε μια κοινή πατρίδα.

Είμαστε για μια ακόμα φορά σε διαδικασία διαπραγματεύσεων. Η ανάδειξη του Μουσταφά Ακκιντζί στην ηγεσία της Τουρκοκυπριακής Κοινότητας δημιούργησε προσδοκίες και συγκρατημένη αισιοδοξία, για μια διαφορετική, πιο θετική προσέγγιση στις προσπάθειες για λύση του Κυπριακού.  Οι διαχρονικές του θέσεις υπέρ της λύσης αλλά και οι αρχικές του δηλώσεις και λογομαχίες με τους Ερτογάν και Νταβούτογλου, έτειναν να επιβεβαιώσουν τις αρχικές προσδοκίες. Χωρίς ωστόσο να έχουμε αυταπάτες για τον καθοριστικό ρόλο της Τουρκίας για την προοπτική επιτυχούς κατάληξης των συνομιλιών. Ωστόσο οι τελευταίες άκρως απογοητευτικές δηλώσεις του, αποτελούν στην πραγματικότητα μονότονη επανάληψη δηλώσεων, προσεγγίσεων και θέσεων προηγούμενων ηγετών της Τουρκοκυπριακής Κοινότητας αλλά και της Τουρκίας.

Πρώτον, ενώ είχε λεχθεί ότι ο Μουσταφά Ακκιντζί είχε αποδεχθεί την εφαρμογή των τεσσάρων βασικών ελευθεριών, εγκατάστασης, διακίνησης, δικαιώματος περιουσίας και άσκησης επαγγέλματος, με δηλώσεις του το διαψεύδει κατηγορηματικά. Διότι βέβαια «η πλειοψηφία πληθυσμού και γης» που διεκδικεί, αναιρεί και ακυρώνει την εφαρμογή τους.

Δεύτερον, η άρνηση αποδοχής του ευρωπαϊκού κεκτημένου χωρίς μόνιμες παρεκκλίσεις, ανατρέπει την προοπτική θετικής εξέλιξης των διαπραγματεύσεων, αφού κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό, όχι μόνο από την Ελληνοκυπριακή πλευρά αλλά και από την Ε.Ε. Ούτως ή άλλως, το Πρωτόκολλο 10  της Συνθήκης Προσχώρησης, ρητά απέκλεισε το ενδεχόμενο η λύση του Κυπριακού να αποτελέσει πρωτογενές δίκαιο.

Με βάση τα νέα αυτά δεδομένα είναι αναμενόμενο ότι οι συνομιλίες, που είχαν επανεκκινήσει σε ένα κλίμα συγκρατημένης αισιοδοξίας, οδηγούνται σε ένα νέο περιβάλλον με δεδομένη την σκλήρυνση της τουρκικής πλευράς. Ως εκ τούτου, η καλλιέργεια υψηλών και υπερβολικών προσδοκιών και κλίματος ευφορίας δεν δικαιολογείται.  Κάτι τέτοιο άλλωστε είναι άκρως ζημιογόνο αφού δημιουργείται η εντύπωση στο διεθνή και τον ευρωπαϊκό παράγοντα ότι δήθεν υπήρξε μεταβολή της πάγιας τουρκικής αδιαλλαξίας.

Είναι γι’ αυτό που αντί εξάντλησης σε εσωτερικές πολιτικές συζητήσεις, θα πρέπει να προχωρήσουμε σε κινητοποίηση διεθνώς και εντός Ε.Ε., για να ασκηθούν πιέσεις και για να αξιοποιηθούν δυνατότητες επιρροών πάνω στην Τουρκία. Να αναλάβουμε πρωτοβουλίες για το κορυφαίο θέμα της ασφάλειας. Λύση με εγγυήσεις και εγγυητές είναι αδιανόητη. Οι εγγυήσεις υπήρξαν η πηγή κακοδαιμονίας για την Κύπρο. Θα πρέπει οριστικά να καταργηθούν και να μπουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Η συμμετοχή στον ΟΗΕ και την Ε.Ε. είναι επαρκές εγγυητικό πλαίσιο.

Θα πρέπει ακόμα η Ε.Ε. να αναλάβει τις ευθύνες της απέναντι στο πρόβλημα της στρατιωτικής κατοχής μιας χώρας-μέλους της από μια άλλη χώρα που ζητά να ενταχθεί στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Η ενεργός επικουρική συνδρομή της Ε.Ε. στις προσπάθειες για λύση είναι θεμελιακή της υποχρέωση. Για να είναι η λύση όχι απλώς λειτουργική και βιώσιμη, αλλά και πλήρως συμβατή με τις αρχές και τις αξίες που ισχύουν στην Ευρώπη.

Σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία των κυπριακών εξελίξεων αποτελεί υπέρτατο χρέος και ιστορική ευθύνη η διαμόρφωση συνθηκών μιας ελάχιστης εθνικής συνεννόησης στη διαχείριση του Κυπριακού. Το Κυπριακό πρέπει να αποτελεί πεδίο ενότητας και όχι αντιπαραθέσεων. Η μορφή λύσης έχει καθοριστεί με την ομόφωνη απόφαση του Εθνικού Συμβουλίου του Σεπτεμβρίου του 2009. Να αποτελέσει θεμέλιο ευρύτατης πολιτικής και λαϊκής ενότητας. Είναι ώρα ευθύνης για όλους και η συνείδηση αυτής της ευθύνης εθνικό χρέος.

Επείγει ταυτόχρονα η αξιοποίηση των νέων γεωστρατηγικών, γεωπολιτικών και γεωοικονομικών δεδομένων που έχουν διαμορφωθεί στην περιοχή μας και ανέτρεψαν παγιωμένες ισορροπίες δεκαετιών. Η παταγώδης αποτυχία της τουρκικής πολιτικής στη Συρία και την Αίγυπτο, οι βαθύτατα τραυματισμένες της σχέσεις με το Ισραήλ, η συνεργασία Κύπρου-  Ισραήλ-Ελλάδας και οι άριστες σχέσεις που διατηρεί η Κύπρος με τον αραβικό κόσμο, σε συνδυασμό με το συγκριτικό πλεονέκτημα των φυσικών μας πόρων στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας, συνιστούν το νέο πεδίο πάνω στο οποίο μπορεί να οικοδομηθεί η  εθνική μας στρατηγική.

Θα πρέπει ακόμα η στρατηγική μας να λαμβάνει υπόψη τις αποσταθεροποιητικές και ανώμαλες εξελίξεις στην περιοχή.  Με το απεχθές Ισλαμικό Κράτος και τη βαρβαρότητα της τρομοκρατίας.  Μέσα σε αυτό το περιβάλλον της αποσταθεροποίησης, Κύπρος και Ελλάδα αποτελούν παράγοντες σταθερότητας, ασφάλειας και συνεργασίας στην ευρύτερη περιοχή.

Η δεινή κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η κυπριακή οικονομία δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να επηρεάσει την επιβαλλόμενη ορθή και εθνικά υπεύθυνη διαχείριση του Κυπριακού. Να δώσουμε το μήνυμα ότι κανείς δεν πρέπει να διανοηθεί ότι η οικονομική κρίση θα ήταν δυνατό να μας οδηγήσει στο να αποδεχθούμε ελλειμματικές λύσεις.  Να εργαστούμε για την ανόρθωση και το ξαναζωντάνεμα της κυπριακής οικονομίας. Να αξιοποιήσουμε όλες τις ζωντανές δυνάμεις της κυπριακής κοινωνίας.  Όπως μετά την τραγωδία του 1974, με απώλεια του 70% των πλουτοπαραγωγικών μας πόρων, μπορέσαμε μέσα από τις στάχτες και τα ερείπια να οδηγήσουμε σε αναγέννηση την οικονομία, έτσι και σήμερα.  Άλλωστε η οικονομία μαζί με την άμυνα και μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, αποτελούν κορυφαίες παραμέτρους και θεμελιακούς πυλώνες της αναγκαίας εθνικής στρατηγικής για την επιτυχία του αγώνα για τον τερματισμό της κατοχής και τη δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού.

Αγαπητοί φίλοι,

Βρισκόμαστε στην Ελλάδα που δίνει αυτές τις μέρες μια μεγάλη μάχη για την οικονομική ανάκαμψη. Θέλω να εκφράσω την ολόψυχη αλληλεγγύη μας για μια επιτυχή κατάληξη.

Επιτέλους! Ήλθε η ώρα η πολιτική διαδικασία και η δημοκρατία να επανέλθουν ως κυρίαρχοι παράγοντες στην οικονομία. Να επικυριαρχήσουν και να  θέσουν υπό έλεγχο τις άπληστες αγορές. Να επανέλθει η αλληλεγγύη ως θεμελιώδης αρχή και αξία του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.   Ήλθε ακόμα η ώρα η Ευρώπη να αλλάξει κατεύθυνση.  Να εγκαταλείψει τις πολιτικές της λιτότητας που οδήγησαν στη βαθιά ύφεση και την εκτίναξη της ανεργίας. Να περάσει σε πολιτικές επενδύσεων, ανάπτυξης, δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας και  κοινωνικής συνοχής.
Να πάει ξανά το μήνυμα παντού. Ότι η Ελλάδα είναι αναπόσπαστο και πολύτιμο κομμάτι της Ευρώπης.  Ότι η συμμετοχή της Ελλάδας στην Ε.Ε. και την Ευρωζώνη είναι μια ιστορικά ανέκκλητη πραγματικότητα.  Όχι μόνο ως ισότιμος οικονομικός εταίρος, αλλά και ως θεμελιακός παράγοντας γεωπολιτικής σταθερότητας, ασφάλειας, ειρήνης και συνεργασίας.

Κυρίες και κύριοι,

Για 41 και πλέον χρόνια το χρέος μας είναι να μην ξεχνούμε την προδοσία και το έγκλημα σε βάρος της Κύπρου. Η αναδρομή στις εφιαλτικές εκείνες ημέρες, είναι επιτακτική πράξη ιστορικού χρέους. Ημέρες φοβερές και επαίσχυντες.  Ημέρες που μας σημάδεψαν για πάντα. Ακόμα χειρότερο, σημάδεψαν και ακρωτηρίασαν το σώμα και την ψυχή της ίδιας της Κύπρου.  Όσο κι αν κάποιοι θέλησαν τη λήθη και όσο κι αν φρόντισαν να σκεπάσουν με τη σιωπή το στυγερό έγκλημα του πραξικοπήματος και τα όσα προηγήθηκαν, η κραυγή της ιστορίας είναι τόσο διαπεραστική που δεν επιτρέπει ήσυχο ύπνο στους εφιάλτες της προδοσίας.

Ευρισκόμενος στην Ελλάδα, θυμάμαι τις ανώμαλες συνθήκες που χαρακτήριζαν την εποχή προ του 1974 και που βίωσα ως φοιτητής.  Η δικτατορία.  Το Φοιτητικό Κίνημα να αποτελεί το ξυπνημένο κομμάτι της που βαθμιαία μπαίνει στην πρωτοπορία της αντιδικτατορικής πάλης.  Η Νομική και το Πολυτεχνείο. Ο Παναγούλης, ο Μουστακλής, ο Μήνης.  Η μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, οι συναυλίες του Γιάννη Μαρκόπουλου στη «Λήδρα» με το Νίκο Ξυλούρη. Η φωνή της αντίστασης του Παύλου Μπακογιάννη από την Ντόι Τσε Βέλλε.

Στην Κύπρο το πραξικόπημα, η αντίσταση  -ηρωική πλην απελπιστικά ανοργάνωτη στις πλείστες περιοχές και ανέτοιμη να αντιμετωπίσει ένα κίνημα στρατιωτικό-  η διαφυγή του Μακάριου. Η δεύτερη φάση του διπλού εγκλήματος, η τουρκική εισβολή, η κορύφωση της τραγωδίας. Η χούντα επιτέλεσε την αποστολή της. Καταρρέει υπό το βάρος των ανομημάτων της. Η μεταπολίτευση. Στην Κύπρο οι άθλιοι πραξικοπηματίες συνεχίζουν το προδοτικό τους έργο.  Εκβιάζουν, δολοφονούν, εμποδίζουν την επιστροφή του Μακάριου, που γυρίζει «περίλυπος έως θανάτου» στη γη της συμφοράς.

Και σήμερα;  Σαράντα ένα χρόνια μετά, δεν αρκούν ούτε οι ιστορικές αναδρομές, ούτε οι συγκινησιακοί εγκλεισμοί σε λόγους επετειακούς και σε εύκολες ρητορικές εξάρσεις.  Το ζητούμενο ως επιταγή της ιστορίας, ως διδαχή των τότε δραματικών γεγονότων και ως επιβαλλόμενη στάση απέναντι στο συνεχιζόμενο ακρωτηριασμό της πατρίδας μας, είναι η αντίσταση και σήμερα. Αντίσταση στη βία και την αυθαιρεσία. Αντίσταση στον εφησυχασμό και την επανάπαυση που καλλιεργούν οι σειρήνες μιας κοινωνικής αντίληψης περί άλλων τυρβάζουσας.  Αντίσταση στους κακούς εαυτούς μας που ρέπουν στην προσαρμογή, τη λήθη και την αμνησία. Αντίσταση στη φαλκίδευση της εθνικής και κρατικής κυριαρχίας από αποικιοκρατικής νοοτροπίας συμπεριφορές. 

Διαβάζοντας τους οιωνούς της νέας εποχής, αλλά και ανταποκρινόμενοι στο πολύβουο κάλεσμα της ιστορίας.  Όχι, για να σταματήσουμε περιδεείς και παράλυτοι μπροστά στα τείχη, μπροστά στις δυσκολίες που συναντούμε, αλλά για να τραβήξουμε καταπάνω τους, να τα γκρεμίσουμε, να τα ξεπεράσουμε. Να κτίσουμε το καινούριο, με όραμα και πυξίδα πλεύσης τις άφθορες διαχρονικά αξίες της ελευθερίας, της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης.

Αυτό είναι το καλύτερο μνημόσυνο, η μέγιστη τιμή για τις υπέροχες θυσίες των ηρώων και των μαρτύρων της ελευθερίας και της δημοκρατίας.
Τους το χρωστούμε! Το χρωστούμε στις μελλοντικές γενιές!

Αδέλφια,
Είμαι βέβαιος ότι αργά ή γρήγορα θα έλθει η ώρα της ιστορικής δικαίωσης. Η ώρας της μίας, ενιαίας και αδιαίρετης Κύπρου.  Και αργά ή γρήγορα είμαι βέβαιος ότι κάποιοι από μας θα έλθουν ξανά εδώ στον «ομφαλό της γης», στους Δελφούς, να σας φέρουν το χαρμόσυνο μήνυμα. «Η κατοχή πέθανε- Η Κύπρος είναι ελεύθερη»!
 


ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΩΝ
spacer
Βουλή των Αντιπροσώπων © Πνευματικά δικαιώματα 2018
spacer
Δημιούργημα της: Dynamic Works | Με την ισχύ του DWCMS